သတင္းေထာက္ ဘ၀တုန္းက အေတြ႕အႀကံဳေလးေတြ ျပန္ေရးမလား စဥ္းစားေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၇ ႏွစ္ ၈ ႏွစ္က အေၾကာင္းေလး သတိရမိလို႔ ခပ္လြယ္လြယ္ေခါင္းစဥ္ေလး ေပးၿပီး ေရးလိုက္မိတာပါ။

အဲဒီတုန္းက ကၽြန္ေတာ္က မႏၲေလးၿမိဳ႕ အေျခစိုက္ သတင္းစာ တစ္ေစာင္ရဲ႕ အက်ိဳးေဆာင္ သတင္းေထာက္ေလး ေပါ႔။ အေမ႔ဘက္က အဘြားရဲ႕ ရပ္ေဆြရပ္မ်ိဳး ျမင္းၿခံသား ဗိုလ္မွဴးႀကီး တစ္ဦးကလည္း ၀န္ႀကီးဌာနတစ္ခုမွ ဒု-၀န္ႀကီး တာ၀န္ ယူေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ႔။ ေရစက္ဆံုခ်င္ေတာ့ သူရဲ႕ အထက္အညာ ခရီးစဥ္ တစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္က သတင္းလိုက္ယူ ျဖစ္တယ္။

မုံရြာ အထက္အညာ ခရီးစဥ္ တစ္ေလ်ာက္ သူနဲ႔အတူ လိုက္ရတယ္။ တစ္ေနကုန္ သူ႕ေဘးမွာ ဓါတ္ပံု႐ိုက္လိုက္၊ ဘာေတြေျပာလဲ လုိက္မွတ္လိုက္ေပါ႔။ သိတဲ့အတိုင္းပဲ သတင္းေရးေတာ့ “..လိုအပ္သည္မ်ားကို လမ္းညႊန္မွာၾကား သြားပါသည္” ဆိုၿပီး ေရးလို႔ရေအာင္ေလ။ ကိုယ္ေရးခ်င္တိုင္း ကိုယ္အာေဘာ္နဲ႔ကိုယ္ ေတာ႔ ေရးလို႔မရပါဘူး။ သတင္း ထည့္မွာကလည္း ပုဂၢလိက သတင္းစာ/ဂ်ာနယ္ မဟုတ္ေတာ့ ညေရာက္ရင္ ျပန္တင္ျပရတယ္၊ ဘာေတြ ေရးၿပီး ဘာေတြ မေရးရဘူးလဲေပါ႔။

အဲဒီေန႕ညက မံုရြာမွာ ညအိပ္တယ္။ ဒု၀န္ႀကီး အခန္းထဲမွာ သူရယ္၊ သူ႕ရဲ႕ ကိုယ္ေရးအရာရွိရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ သတင္းေထာက္ ေပါက္စေလးရယ္ေပါ႔။ ကုိယ္ေရးထားတဲ့ အၾကမ္းမွတ္စုေလးေတြကို ျပန္ေခ်ာၿပီး ကိုယ္ေရးအရာရွိကို ျပရတယ္။ ဒီလိုေရးမယ္၊ ဒါေတြေရးမယ္ေပါ႔။ သူကလည္း သူကိုယ္တိုင္ မဆံုးျဖတ္ႏိုင္တဲ့ဟာေတြကို အဘ ဒါေတြ ေရးရမလားေပါ႔ တဆင့္ ျပန္တင္ျပရတယ္။ (ဟီး အမွန္က သံုးေယာက္စလံုး တစ္ခန္းထဲမွာ)

အဲဒီအခ်ိန္မွာ မံုရြာက ဧည့္ခံေၾကြးေမြးေရး တာ၀န္ရွိသူေတြ အခန္း၀မွ ျပဴတစ္ျပဴတစ္နဲ႔ လူရိပ္လာျပတယ္။ အထဲလည္း ၀င္မလာရဲဘူးနဲ႔ တူတယ္။ ကိုယ္ေရးအရာရွိက ျမင္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ လုပ္လက္စေလး ခဏရပ္ၿပီး ဘာလဲလို႔ အခန္း၀ ဘက္ ထြက္ၿပီး ေမးတယ္။ လာတဲ့သူေတြကလည္း အသံေလး ခပ္အုပ္အုပ္နဲ႔ “ဟို မနက္စာ ၀န္ႀကီးအတြက္ ဘာစီစဥ္ရမလဲလို႔ပါ” လို႔ ေမးတယ္။ ကိုယ္ေရးအရာရွိက အထဲျပန္၀င္လာၿပီး ခပ္႐ို႕႐ို႕နဲ႔ပဲ “အဘ မနက္စာ ဘာစီစဥ္လိုက္ရမလဲ ခင္ဗ်” ေပါ႔။ ဒု-၀န္ႀကီးက သေဘာေကာင္းပါတယ္။ “ေအးကြာ အညာဘက္ေရာက္တုန္း နန္းႀကီးသုပ္ေလး စားရရင္ ေကာင္းမယ္နဲ႔ တူတယ္ကြ” ဆိုၿပီး ျပန္ေျပာတယ္။ ကိုယ္ေရးအရာရွိက အခန္းေပါက္၀ ေခါင္းေလးျပဴၿပီး နန္းႀကီးသုပ္ စီစဥ္လိုက္ ဆိုၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ျပန္ခ်ေပးလိုက္တယ္။ အဲဒီေတာ့ လာေမးတဲ့သူေတြက မႏၲေလး နန္းႀကီးသုပ္ ဘယ္အရြယ္ရွိလည္း မသိတာလား၊ ေသျခာခ်င္တာလား မသိဘူး ေမးခြန္းတစ္ခု ထပ္ျပန္တက္လာတယ္။ “နန္းႀကီးက ဘယ္အရြယ္ႀကီးရမွာလဲ” လို႔ အဲဒါနဲ႔ ကိုယ္ေရးအရာရွိကလည္း အထဲ ျပန္၀င္လာၿပီး “အဘ နန္းႀကီးက ဘယ္အရြယ္ ႀကီးခိုင္း လိုက္ရမလဲ”လို႔ ေမးျပန္တယ္။ လူႀကီးက “ဟာကြာ နန္းႀကီးသုပ္ပါဆို နန္းႀကီး ႀကီးႀကီးေပါ႔ကြာ” ဆိုၿပီး ေျဖလိုက္တယ္။ အရာရွိလည္း နန္းႀကီး ႀကီးႀကီးတဲ့ဆိုၿပီး လာေမးတဲ့သူေတြကို အသံခပ္မာမာေလးနဲ႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။ ဒီမွာက မနားရေသးဘူးေလ အလုပ္က လုပ္လက္စတစ္ဘက္နဲ႔ ဆိုေတာ့။

ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္သလို ျဖစ္သြားတဲ့ ကိစၥေလးက ေနာက္ေန႔ မနက္ ႏိုးလုိ႔ မနက္စာ စားေတာ့မွ နည္းနည္း ဆိုင္သလို ျဖစ္သြားမွန္း သိရတယ္။ မနက္ႏိုးေတာ့ ကိုယ္လည္း အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ၿပီး ေကၽြးမယ္သူ႕ လာေခၚတာ ေစာင့္ေနရတာေပါ႔။ လူႀကီးက မစားရေသးဘူးနဲ႔တူတယ္။ မနက္စာ စားပြဲျပင္ထားတာေတာ႔ေတြ႕တယ္၊ ကိုယ္နဲ႔ မဆိုင္ေတာ့ ဘယ္သြားစားရမွန္း မသိဘူး။ အျပင္ထြက္စားလို႔ကလည္း မရဘူးေလ။ ယာဥ္တန္းနဲ႔ လိုက္ရမွာဆိုေတာ့ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ က်န္ခဲ့လို႔ကလည္း မရဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္ လူႀကီးက မနက္စာစားဖို႔ ထြက္လာၿပီး စားပြဲမွာထိုင္လို႔ တဆက္ထဲပဲ သူက သေဘာေကာင္းတယ္ “ဟာ သတင္းအဖြဲ႕ေတြ ေခၚေလကြာ၊ တစ္ခါ ထဲ စားေလ၊ သူတို႔လည္း အေရးႀကီးတယ္၊ ငါနဲ႔ တစ္ေနကုန္ ေလွ်ာက္လိုက္ရမွာ” ဆိုေတာ့ ဧည့္ခံေရးအဖြဲ႕က ျပာျပာသလဲနဲ႔ လာၾကပါေပါ႔။ အဲဒီက်မွ မေန႔ညကေမးတဲ့ နန္းႀကီးမုန္႔ဖတ္ ဘယ္ေလာက္ႀကီး ဆိုတာ ေတြ႕ရေတာတယ္။ တူနဲ႔ စားလို႔ မရဘဲ ဓါးနဲ႔လွီးၿပီး ခရင္းနဲ႔ ထိုးစားရမယ့္ အရြယ္ မုန္႔တီကိုျမင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ဘယ္လိုစားရမွန္း မသိျဖစ္သြားတယ္။ လူႀကီးက မုန္႔တီကို ခရင္းနဲ႔ ဟုိဘက္ က ထိုးလိုက္ ဒီဘက္က လွဲ႕ထိုးလိုက္ လုပ္ရင္း မင္းတို႔ မုန္႔တီ ႀကီးလွႀကီးလားကြဆိုေတာ့ ေဘးက အရာရွိႀကီးက အားရ၀မ္းသာနဲ႔ “အဘက ႀကီးႀကီးဆိုလို႔ စပယ္ရွယ္ လုပ္ထားတာတဲ့”….။

လူႀကီးက ဘာျပန္ေျပာလဲေတာ့ ထည့္မေရးေတာ့ပါဘူး…။ ဟီး ဟီး ….။ အဲဒီ ၀င္ေျဖတဲ့ သူေတာ့ မ်က္ႏွာႀကီး မဲသြားေရာ။ ျမန္မာစကားပံုတစ္ခု သြားသတိရမိတယ္ “ၾကက္တူေရြးက ေတာ္ေတာ္ မယ္ေဘာ္က ကဲ” တဲ့။

အဲဒါနဲ႔ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ျပန္ေျပာျဖစ္တာေပါ႔။ အဲဒီေတာ့ အေဖက ေျပာတယ္။ လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္ကလည္း ဒီလိုပါပဲကြာတဲ့။ ပါတီဥကၠဌႀကီး ပုဂံေညာင္ဦးလာေတာ့ သီရိပစၥရာ ဟိုတယ္မွာ တည္းသတဲ့။ မနက္ ႏိုးလို႔ မနက္စားစားခ်ိန္မွာ ဥကၠဌႀကီးက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ “ငါ႔ ေခါင္းရင္းက သစ္ပင္မွာ ေတာက္တဲ့ ရွိတယ္နဲ႔ တူတယ္ကြ၊ မေန႔ညက အဲဒီအေကာင္ႀကီး တစ္ညလံုး ေအာ္ေနတာ..” ဆိုၿပီး။ ၿပီးေတာ့ ေျပာၿပီး ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္ေပါ႔။ သူလည္း တစ္ေန႔ကုန္ စစ္ေဆး စရာ ရွိတာ လိုက္စစ္ေဆး၊ ဘုရားေတြ လိုက္ဖူး၊ ညေနမွ ဟိုတယ္ျပန္လာၿပီး တစ္ည အိပ္တာေပါ႔။ ေနာက္ေန႔ မနက္ မနက္စာ စားခ်ိန္က် ဟိုေတာက္တဲ့ႀကီး မေန႔ညကေတာ့ မေအာ္ေတာ့ဘူးကြ၊ ဘာလို႔လဲ မသိဘူး” ဆိုၿပီး စကားစေတာ့ မုန္႔တီႀကီးႀကီး လုပ္တဲ့သူလိုပဲ ေဘးက ၀င္ေျဖတယ္။ “အဘ ည အိပ္မရဘူးထင္လို႔ သစ္ပင္ပါ ခုတ္ၿပီး ေတာက္တဲ့ႀကီး ရွင္းထားပါတယ္” တဲ့ ..။ ကဲ အစီအမံေတြ ေကာင္းတာေလ။ ၀ဋ္က ခ်က္ျခင္းလည္တာ ေတာက္တဲ့လည္း ဘံုေပ်ာက္လို႔ ဘယ္ေရာက္မွန္း မသိသလို အဲဒီ သစ္ပင္ခုတ္တဲ့သူလဲ အမ်က္မာန္ အရွခံရၿပီး ဘယ္ဌာန ေရာက္သြားမွန္းေတာင္ မသိလိုက္ၾကဘူးတဲ့။

ဟိုး… ေခတ္ေဟာင္းက ဟာေတြ ေျပာတာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခတ္ မွာေတာ့ မုန္႔တီႀကီးႀကီးလည္း မလုပ္မိေစနဲ႔ ေတာက္တဲ့ သစ္ပင္လည္း မခုတ္မိၾကေစနဲ႔ေပါ႔။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တိက်တဲ့ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြေပၚမွာပဲ အေျခခံရင္း အလုပ္လုပ္ၾကတာေပါ႔လို႔ ေျပာရင္း….။